هفته کارگر؛ تکریم دستان سازنده میهن

هفته کارگر که از راه می‌رسد، تقویم تنها یک مناسبت را یادآوری نمی‌کند؛ گویی نبض پنهان جامعه را به صدا درمی‌آورد. همان ضرباهنگی که در سحرگاه کارخانه‌ها، در گردوغبار کارگاه‌ها، در دستان پینه‌بسته مردان و زنانی که بی‌هیاهو چرخ زندگی این سرزمین را می‌گردانند، جاری است. کارگر در روایت ایران، تنها یک عنوان شغلی نیست؛ قصه‌ای است از صبر و پیوستگی. قصه آدم‌هایی که هر صبح، پیش از آنکه شهر بیدار شود، امید را به دوش می‌کشند و به میدان کار می‌روند. اگر اقتصاد، بدنه یک ملت باشد، اینان ستون‌های خاموش آن‌اند؛ ستون‌هایی که نه با صدا، که با استمرار ایستاده‌اند. سال‌هاست در ادبیات توسعه و سیاست‌گذاری از «اقتصاد مقاومتی» سخن می‌گوییم؛ مفهومی که اگر بخواهد از شعار فاصله بگیرد، نخست باید در زندگی همین جهادگران عرصه تولید معنا پیدا کند. آن‌ها که در دل دشواری‌ها، چراغ کار را خاموش نکرده‌اند و می‌دانند که امنیت و استقلال هر کشوری از دل کار و تولید برمی‌خیزد. اما حقیقت این است که احترام به کارگر تنها در ستایش‌های تقویمی خلاصه نمی‌شود. منزلت کار، آن‌گاه معنا می‌یابد که امنیت شغلی، دستمزد عادلانه و آرامش خاطر برای خانواده کارگران فراهم باشد. جامعه‌ای که می‌خواهد پایدار بماند، باید بداند که چرخ تولید با امید می‌چرخد؛ امیدی که از عدالت و حمایت می‌روید.