عروسی را عزا کردند و با خون، حنا بستیم!

اختصاصی توسکانیوز/دکتر عزیز عبدالهی/خانواده‌ای گرد آمده بود تا شادی را جشن بگیرد. آسمان، آتش بارید و شادی، خاکستر شد. کودکان افتادند و قاتلان خندیدند. در برابر این تصویر، هر توصیف و تفسیری رنگ می‌بازد؛ زیرا، هیچ روایتی، بلندیِ سقفِ اندوهِ مادری را که بر پیکر فرزندش نشسته، تاب بازگویی ندارد.
اما تاریخ این سرزمین به ما آموخته است که خونِ بی‌گناه، بر زمین نمی‌ماند، بیدار می‌شود. در قاموس ما هر کشته‌ای را انتقامی و فرمانِ قیامی هست، فریادی که جان می‌گیرد و بی‌پروا به دشمن می‌گوید: مرگت باد.
اما انتقامِ ما، ایستادن است و ساختن. دشمن آوار می‌کشد و ما تیر می‌کشیم، می‌سوزاند و ما می‌رویانیم. ملتی که قرن‌هاست مدرسه و بیمارستان و پل و جاده و سد را بر ویرانه‌های تجاوز بنا کرده است، با تکیه بر فرهنگ و تاریخ و تمدنش می‌داند چگونه باید بایستد و پاسخِ وحشی‌گری‌های دشمن را بدهد.
مرگت باد ای دشمن
و ما، هم چنان ایستاده‌ایم بر خاکی که آسمان‌ها بر آن افتخار می‌کنند.