توسکانیوز/سیدحسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی/شرایط فعلی حکم میکند که دولت و نظام با سیاسیون، فعالان اجتماعی و فرهنگی و احزاب از در دوستی وارد شوند. این دوره، دوره بازنگری در رفتارها است نه این که بر طبل قبلی کوبیده شود.
نظرات آقای تاجزاده عموما متفاوت از نظرات ما بود. ما عموما با نظرات ایشان همراه و هماهنگ نبودیم اما امروز، بحث ما در دفاع از تاجزاده، بحث دفاع از فردی دلسوز برای جریان اصلاحطلبی است که ممکن است با همه مواضع ایشان نیز موافق نباشیم.
برخوردهای اخیر با اصحاب رسانه، فرهنگ و سیاسیون نشان میدهد که دولت متوجه عمق مشکلی که با آن مواجه است، نیست لذا ما با رعایت اصولی که به آن معتقد بودیم بیانیه جبهه اصلاحات را تدوین و صادر کردیم.
ایران و جمهوری اسلامی به طور واقعی نیازمند به یک اصلاحات ملی و فراگیر است. اول باید تمام جناحها و جریانهای موثر سیاسی در درون ایران برای کشور به یک توافق جمعی برسند. بدون توافق هیچ قدمی نمیتوان برداشت.
دومین شاخصه، اهمیت کار جمعی بر کار فردی است. همه میدانند که اصلاحات در ایران کار بسیار سختی است و اگر راهحلی داشته باشد، باید به صورت جمعی باشد، بنابراین دومین ضرورت اصلاحات در شرایط امروز ایران اجتناب از کار فردی است.
در مسیر اصلاحات هر کسی که مثل آقای تاجزاده خود را پیشتاز میداند حتما باید به بدنه دنبالهرو خود نگاه کند. افرادی امثال آقای تاجزاده که به واقع برای اصلاحات ایران هزینه میپردازند، اگر توجه نکنند که این کار جمعی است و باید در قالب کار جمعی حرکت کرد، نتیجهای به دست نخواهند آورد.
هر برنامهای خواه متعلق به احزاب باشد یا افراد جبهه اصلاحات، تا همه در آن مشارکت نکنند، موفق نمیشوند. هر برنامه و ایدهای که فردی است، ولو بسیار جذاب باشد، نتیجهای ندارد، بنابراین به واقع نیاز داریم که مجموعه اصلاحات با هم حرکت صحیحی را پیش ببرند.
نکاتی که آقای تاجزاده طرح میکردند از قبیل اصلاحات ساختاری، پاسخگو کردن مقامات، شرط برای شرکت در انتخابات و… دارای دو نکته است؛ نخست این که اینگونه اصلاحات ساختاری «حد یقف» ندارد، یعنی بسیاری را ممکن است قانع نکند، در عین حال که برخی از پاسخگو کردن مسئولین صحبت میکنند ممکن است عدهای نیز بگویند که از اساس ولایت فقیه نمیخواهیم.
بنابراین اصلاحات «حد یقف» ندارد، امروز آقای تاجزاده موضوعی را مطرح کرده فردا یک نفر دیگر دو پله بالاتر آن میرود و موضوع دیگری را مطرح میکند.
زمانی ما در قالب هیات پارلمانی مجلس به مسجدی در کره جنوبی رفتیم، آقای گرزین نماینده قائم شهر در مجلس ششم از رئیس مجلس این کشور پرسید که شما چگونه مطالبات مردم را پاسخ میدهید، ایشان جواب داد که «من اول با فراکسیون اکثریت جلسه میگذارم، بعد با فراکسیون اقلیت و بعد با دولت جلسه میگذارم و گفتههای این دو فراکسیون را منتقل میکنم و سپس دولت میگوید کدام موارد قابل انجام است. بعد من این موارد را با فراکسیونهای مجلس طرح میکنم و بعد همان موارد قابل تحقق، از تریبون مجلس بیان میشود فلذا در کره مطالبه پرداختنشدهای نداریم».
وقتی در هر سطحی هر کدام از سیاستمداران ما انتظاراتی را در جامعه طرح میکنند که الزاما این انتظارات قابل تحقق نیست این مسئله منجر به این میشود که برخی به بنیان نظام بدبین شوند.
دولت و سیاستمدار واقعبین آنچه قابل تحقق است را طرح میکند. منشور مشترک ما قانون اساسی است و باید با استناد به قانون اساسی ببینیم چه حدی از خواستههای ما قابل توجه و اجرا است.
ما باید مرزی را به رسمیت بشناسیم و آن مرز اصلاحات است، یعنی هر کاری که از اصلاحات فراتر برود ما به عنوان حزب کارگزاران به آن ورود نمیکنیم.
من در دورانی که در اوین بودم، با برخی آقایان مانند امینزاده و صفایی فراهانی بحث میکردیم که ما در تاسیس جمهوری اسلامی نقش داشتیم اما امروز دلیلی ندارد اگر قرار است جمهوری اسلامی نباشد در سرنگون کردن آن هم باز ما جلو باشیم.
من تصور میکنم مرز حرکت ما باید مرز اصلاحطلبی باشد و اگر امری اصلاحطلبانه تلقی نشود و فراتر رود و بشود انقلاب و جنبش اجتماعی، ما باید در این راه متوقف شویم.
یا میشود با اصلاحات، فرمول مجدد برای مسیر بهبودی ایجاد کرد یا نمیشود. اگر اصلاحات به بنبست رسید دیگر بقیه مسیر، کار ما نیست، حداقل شخص من تصور میکنم چون خودم در تاسیس جمهوری اسلامی نقش هرچند کوچکی داشتم حالا نباید در روندی فراتر از اصلاحات آن نیز نقش داشته باشم.
متن کامل نطق مرعشی در کمیته سیاسی کارگزاران سازندگی ایران را در لینک زیر بخوانید:
