توسکانیوز/ فهیمه فتحی / هفدهم مرداد و روز خبرنگار امسال را در حالی سپری می کنیم که تعداد زیادی از خبرنگاران در راستای انجام رسالت شغلی شان که شفاف سازی و بیان واقعیت است در حبس و زندان به سر می برند و احکام سنگینی که بر آنها بار شده نه تنها در خصوص ترک فعل هایی است که مرتکب نشده اند، بلکه دقیقا و در راستای انجام صیحح رسالت شغلی و وظیفه شان که حکم به بیان واقعیت ها بدون حب و بغض های سیاسی می کند چنین احکام نا عادلانه ای برای آنها صادر شده است
در سالهای گذشته وقتی از دغدغه های خبرنگاران می نوشتیم از عدم امنیت شغلی، معیشت نا به سامان و بیمه هایی بلاتکلیف و سختی شغل شان قلم می زدیم اما امروز باید احکام سنگینی که بابت رسالت شغلی شان برای آنها صادر شده است را به این کم و کاستی های و مشقت های شغلی شان اضافه کنيم
تمام کسانی که به شغل روزنامه نگاری و خبرنگاری اشتغال دارند حداقل می دانند که رسالت یک خبرنگار این است که به دنبال چرایی و چگونگی وقایع روزانه در کشور برود و مطالبات مردم را بشنود و پیگیری کند و نهایتا آن مطالبات را به گوش مسئولان امر برساند تا برای حل آن مشکلات تدابیری اندیشه شود ،در واقع خبرنگاران پلی میان مردم و مسولان هستند و قطعا چنین رسالتی خطیری که بر عهده دارند بار مسولیت آنها را در برابر مردم چندین برابر میکند
اگر یک خبرنگار شاهد ظلمی نسبت به کسی باشد و یا ببیند که حقی از کسی تضییع شده وظیفه شغلی اش حکم می کند که به دنبال چرایی و چگونگی آن اتقاق برود ،رسالت خبرنگاری ایجاب می کند که خبرنگار به بیان واقعیت و البته نه سیاه نمایی و تشویش اذهان عمومی بپردازد ،الحق و الانصاف باید بگویم مجازات کسی که رسالتش در قانون تعریف شده ،مجازات حبس و ضمانت اجراهایی این چنین ناعادلانه نیست ،وظیفه خبرنگار در شفاف سازی و بیان واقعیت و انتقال قول درست و راست کمتر از مقام مسئول نیست،پس شایسته نیست کسی را که رسالت خود را به درستی انجام می دهد را سرگردان در راهروهای دادسرا و دادگاه هیئت منصفه و نهایتا صدور احکام سنگین کنیم.
چرا یک مسول برای خود چنین مصونیتی را قائل می شود که اگر در انجام وظیفه خود کوتاهی کند و یا خطایی انجام داده خبرنگار نباید به چرایی و چگونگی و حل آن به شفاف سازی بپردازد؟ چرا با هر انتقاد مختصری که خبرنگاران نسبت به یک مسئول انجام می دهند منجر به شکایت و گاها صدور احکام سنگین می شود؟ مگر خود مسئولان بارها در پشت تریبون شعار نمی دهند که ما از انتقاد سازنده استقبال میکنیم؟ پس چرا با هر انتفاد کوچک برآشفته می شوند و راه دادسرا را در پبش می گیرند
آیا وقت آن نرسیده که امنیت شغلی خبرنگاران را در تمام امور او مهیا کنیم؟
یا برای مشکلات شان چاره ای بیندیشیم؟
یا فقط به یک تبریک روز خبرنگار بسنده کرده ایم و مثل هر سال دریغ از سال قبل و همان تکرار مکررات و همان رویه ی منسوخ و پیش و پا افتاده را می خواهیم ادامه دهیم
