پاسداشت حریم کلمه؛ تأملی بر روز شعر و ادب فارسی و یادمان استاد شهریار

اختصاصی توسکانیوز/ دکتر عزیز عبدالهی/زبان و ادبیات، تنها یک ابزار ارتباطی در میان مردمان این سَرزمین نیست؛ بلکه شیرازه هویت ملی، حافظه تاریخی و تجلی‌گاه روح هنرمندانه و اخلاق‌گرای ایرانی در گذر هزاره‌هاست.
۲۶ شهریور تقارن روز شعر و ادب فارسی با سالروز درگذشت یکی از دردانه‌های سپهر ادب معاصر، استاد محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار)، فرصتی مغتنم برای بازاندیشی در جایگاه رفیع کلمه و تأثیر آن بر انسجام فرهنگی و اجتماعی ماست.
شهریار، نماد پیوند عمیق احساسات زلال انسانی با اصالت‌های بومی و ملی بود. او از یک سو با نوای دل‌نشین و فولکلوریک حیدربابایا سلام، مرزهای زبانی را درنوردید و از سوی دیگر با غزل‌های ناب و فاخر خود، آینه‌دار مکتب حافظ در دوران معاصر گردید. رمز ماندگاری شهریار، نه صرفاً در تسلط او بر صنایع لفظی، بلکه در زیستِ شاعرانه، دردمندی اجتماعی و هم‌نوایی با روح زمانه نهفته است.
در جهانی که شتاب روزمرگی‌ها و غلبه نگاه‌های صرفاً کالبدی و فن‌سالارانه، انسان مدرن را از ریشه‌های معنایی خویش دور ساخته است، پناه بردن به ساحت شعر، درنگ و بازگشتی به خویشتنِ اصیل است. از منظر سیاست‌گذاری فرهنگی و توسعه سرزمینی، ادبیات خشت بنای اخلاق عمومی و نرم‌افزار توسعه پایدار جامعه است. تا زمانی که اندیشه مدیریت، حکمرانی و توسعه شهری با ظرافت‌ها و لطایف نهفته در ادبیات پیوند نخورد، کالبد جامعه فاقد روحی سرزنده، اخلاق‌مدار و فضیلت‌محور خواهد بود.
یاد و نام استاد شهریار و تمامی پاسداران حریم زبان و ادب فارسی را گرامی می‌داریم. امید است که در سایه‌سار این میراث گرانسنگ، بتوانیم گفتمانی سازنده، اخلاق‌محور و مبتنی بر خردورزی را در عرصه‌های مختلف اجتماعی رقم بزنیم، چرا که ماندگاری و بالندگی یک ملت، همواره در گرو ماندگاری کلمه، اندیشه و فرهنگ آن است.