اختصاصی توسکانیوز/دکتر عزیز عبدالهی
ن وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ. سوگند پروردگار به قلم و آنچه بر جریده هستی رقم میزند، نه یک استعاره، که تبیین جایگاه وجودی ابزاری است که خداوند آن را واسطه تعلیم انسان و ودیعهدار آگاهی قرار داده است. قلم، تنها ابزاری برای ثبت نشانهها نیست؛ بلکه تجسدِ اندیشه، ترازوی عدالت و دیدهبانِ بیدارِ تاریخ است.
در ساحت معنویت، قلم زبانی است که از نطق فراتر میرود و جانِ کلام را در کالبدِ زمان جاری میسازد. آنگاه که قلم با نیتِ حقجویی و پاسداشتِ حقیقت بر کاغذ میلغزد، هر خطش عبادتی است که ظلمتِ جهل را میشکافد. قلمِ اصیل، قلمی است که بر مدارِ صدق بچرخد و جز به صلاح و فلاحِ خلق نجنبد؛ چرا که حرمتِ این سوگندِ الهی، باری گران بر دوش صاحبقلم مینهد تا امانتدارِ واژگان باشد و کلام را به پای لرزانِ مصلحت های گذرا قربانی نکند.
در قلمروِ تدبیر و حقوق نیز، قلم حکمِ میثاق را دارد. ثباتِ تمدن و قوامِ عدالت، مرهونِ دقایق و ظرایفی است که از نوکِ قلمِ حقشناسان بر صحیفهها نقش بسته است؛ از این منظر، روز قلم نه صرفاً یک مناسبت در تقویمِ ، بلکه میعادی برای بازخوانیِ عهدِ نانوشته میانِ اندیشه و تعهد است.
فرارسیدن چهاردهم تیرماه، روز قلم، بر تمامی کسانی که سیاهیِ مرکب را به سپیدیِ حقیقت پیوند میزنند و با منطقِ استوار و کلامِ وزین، در مسیرِ پویاییِ فرهنگ و دادگری گام برمیدارند، فرخنده باد.
