عاشورا؛ تجلی‌گاه ابدیت و منشور سرخ حُریت

اختصاصی توسکانیوز/دکتر  عزیز عبدالهی
عاشورا، نه یک واقعه در بستر لغزان تاریخ، که یک رستاخیزِ مدام در پهنه هستی است. انفجار نوری است که از مشرقِ عشق تابید تا ظلمتکده خاک را به ملکوتِ پاک پیوند زند. آن جا که زمان در بهت می‌ایستد و زمین در برابر قامتِ استوار حقیقت خم می‌شود، کربلاست. حسین بن علی (ع)، آن کلمه سرّ حق، در صحرایی که تفته از کینه جهل بود، خطبه‌ای به بلندای ابدیت نگاشت و نه برای قدرت، که برای احیای کرامتِ در هم شکسته انسان برخاست.
در این میدانگاهِ سرنوشت‌ساز، فریادِ هیهات منا الذلة تنها یک شعار جنگی نبود، بلکه مانیفستِ جاودانه بشریت برای گسستن زنجیرهای بندگیِ غیرِ خدا بود. او با خون خویش آموخت که مرگ در سایه‌سارِ عزت، هزار بار گواراتر از زیستن در لجن‌زار ذلت است. درسی که آیندگان را از سرسپردگی به آستانه استبداد بازمی‌دارد و به آنان می‌آموزد که در برابر ستم، جز قامتِ افراشته، سزاوار نیست.
کربلا هم چنین محرابِ قدسیِ عشق و شهود است. در چشمانِ زینب کبری (س)، عاشورا نه صحنه نیستی و شکست، که تابلوی تماشاییِ جمالِ الهی است. آن جا که عشق بر عقل می‌چربد و بلا، زیبا‌ترین مصلحتِ حق جلوه می‌کند، پیروان حسین (ع) نه با اجبار، که با اشتیاقی برخاسته از معرفت، مرگ را در آغوش می‌کشند. آنان پیش از رسیدن به فرات، از چشمه‌سارِ جان سیراب شده بودند و شهادت را چون احلی من العسل به جان خریده بودند.
در این حماسه بی‌آلایش، ایثار از مرزهای مادی می‌گذرد و به اوجِ رستگاری می‌رسد. از طفل شش‌ماهه‌ای که در قربانگاهِ عشق می‌سوزد تا پیرمردِ محاسن‌سفیدی که در رکابِ خورشید به شهادت می‌رسد، همه و همه نمادِ پیوندِ جان با حقیقت‌اند. این ایثار، نه از سرِ اضطرار، که برآمده از انتخابی آگاهانه بود. انتخابی که مدارِ زمین را دگرگون کرد و ثابت نمود که حق، حتی اگر غریب و تنها در محاصره هزاران تیغ باشد، در نهایت، فاتحِ اقلیمِ دل‌هاست.
امروز، عاشورا برای ما نه یک سوگ‌نامه، که صحیفه هدایت است. قطرات خونی که بر ریگ‌های داغ کربلا چکید، در رگ‌های تاریخ جاری شد تا نبضِ عدالت‌خواهی هرگز از تپش باز نماند. عاشورا به ما می‌آموزد که در میانه توفانِ فتنه‌ها، باید حسینی زیست؛ یعنی ، ایستادن در سمتِ روشنِ تاریخ، پاسداری از فضیلت‌های اخلاقی و هرگز به رسمیت نشناختنِ باطل. سلام بر حسین (ع)، که تشنگی را اعتبار بخشید و سلام بر لبان خشکی که روایتگرِ زلال‌ترین حقیقتِ عالم شدند.