شهید چمران؛ تلاقی شگرف علم، عشق و عرفان

توسکانیوز/ فهیمه فتحی /سی‌ و یکم خردادماه، در تقویم دلدادگی و ایثار، یادآور عروج ملکوتی مردی است که واژه‌های جهاد، علم و عرفان در وجود او به زیباترین شکل ممکن به هم آمیختند. دکتر مصطفی چمران، تنها یک نام در صفحات تاریخ معاصر نیست؛ او یک مکتب است، یک راه و یک منظومه فکری که نشان داد چگونه می‌توان قله‌های رفیع دانش مادی را فتح کرد، اما اسیر خاکروبه‌های دنیا نشد.
چمران، پرنده بی‌قراری بود که قفس تن و تعلقات دنیوی برای روح بزرگ و آسمانی‌اش بی‌نهایت تنگ می‌نمود. او که می‌توانست در آرام‌ترین و مرفه‌ترین نقاط جهان، بر مسند عالی‌ترین مدارج علمی و دانشگاهی تکیه زند، آغوش پرمهر خود را به روی درد و رنج گشود. از کوچه‌های غبارگرفته و محروم جبل‌عامل در لبنان تا سنگرهای داغ و پر از ترکش خوزستان، او همه‌جا به دنبال گمشده خویش می‌گشت؛ گمشده‌ای از جنس نور و لقاءالله.
آن چه مصطفی چمران را به شخصیتی ممتاز و بی‌بدیل بدل می‌سازد، جمع اضداد در وجود اوست. او در عین حال که فیزیک‌دانی برجسته و استراتژیستی مقتدر در میدان نبرد بود، قلبی به لطافت یک شاعر و روحی به وسعت یک عارف داشت. نیایش‌های سوزناک و شبانه او، گواه صادقی است بر روحی که در پیشگاه عظمت پروردگار ذوب شده بود. او همان شمعی بود که خود در مناجات‌هایش آرزو می‌کرد باشد . شمعی که بسوزد، قطره‌قطره آب شود تا ظلمات جهل و ستم را بشکافد و روشنی‌بخش راه گمگشتگان باشد.
در سیره معنوی چمران، عشق موتور محرکه تمامی افعال است. او به درستی دریافته بود که بدون عشق، هر حرکتی ابتر و هر علمی، حجاب اکبر است. عشق به خدا، عشق به انسان‌های دردمند و عشق به شهادت، تثلیث مقدسی بود که تار و پود وجود او را شکل می‌داد. او با همین نگاه عاشقانه، اسلحه به دست می‌گرفت و با همین نگاه، بر بوم نقاشی رنگ می‌پاشید و یتیمان لبنان را در آغوش می‌فشرد.
سرانجام در سی‌ام خردادماه ۱۳۶۰، در منطقه دهلاویه، هنگامه وصال فرارسید. دهلاویه برای چمران، محراب عبادت و قربانگاه عشق بود. ترکشی که بر قامت او نشست، در حقیقت کلید طلایی دروازه‌های بهشت بود تا روح بی‌قرارش را از قفس تنگ دنیا برهاند و به سرمنزل مقصود و آغوش پروردگارش برساند.
امروز، با گذشت سال‌ها از پرواز آن پرستوی عاشق، جامعه ما بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی اندیشه‌ها و منش چمران است. نیازمند مردانی که علم را با عمل، قدرت را با رافت، و زندگی را با بندگی گره بزنند.
یاد و نام این عارف مجاهد و دانشمند پارسا گرامی، و راه پرنورش پر رهرو باد.