اسوهٔ آزادی و عشق؛ بازخوانی پیام جاودان عاشورا

فهیمه فتحی/عاشورا مدرسه‌ای زنده از ایمان، آزادگی، مسئولیت و ایستادگی در برابر تحریف حقیقت است. قیام امام حسین‌(ع) نه خاطره‌ای محدود به یک روز و یک سرزمین، بلکه جریانی جاری در وجدان انسان‌هاست، جریانی که در آن خون بر شمشیر، آگاهی بر غفلت و کرامت بر سازش پیروز می‌شود.
راز ماندگاری نهضت حسینی در آن است که امام‌(ع)، در حساس‌ترین بزنگاه تاریخ، میان آسایشِ همراه با تسلیم و دشواریِ همراه با عزت، راه دوم را برگزید. ندای :
“لا أری الموت إلا سعادة” ترجمان والای همین نگاه است: مرگ، آنگاه که در راه حق و پاسداشت کرامت انسان رخ دهد، پایان نیست آغاز حیاتِ یک حقیقت در تاریخ است.
کربلا نشان داد که مسئولیت‌پذیری، تابع شمار یاران و امکانات ظاهری نیست. گاه یک موضع روشن، یک “نه” قاطع در برابر ستم و یک ایستادگی آگاهانه، می‌تواند مسیر اندیشه و رفتار نسل‌ها را دگرگون سازد. از این منظر، عاشورا درس شجاعتِ اخلاقی است ، شجاعتی که انسان را از بی‌تفاوتی، مصلحت‌اندیشیِ ناروا و سکوت در برابر ناراستی رها می‌سازد.
در این مکتب، آزادی از ایمان جدا نیست و عشق، از تعهد تهی نمی‌ماند. آزادیِ حسینی، رهایی از بند ترس، منفعت‌طلبی و ذلت است و عشقِ حسینی، محبتی مسئولانه به خدا، انسان و حقیقت. به همین سبب، تربت کربلا برای صاحب‌ نظران تنها خاکی مقدس نیست، که نشانه‌ای از بیداری و یادآور پیمانی است که انسان با وجدان خویش می‌بندد.
محرم، فرصتی برای تجدید این پیمان است: پیمان با صداقت، عدالت‌خواهی، حفظ کرامت انسان و مقاومت در برابر هر آن چه حقیقت و فضیلت را تهدید می‌کند. اگر پیام عاشورا در رفتار فردی و اجتماعی ما تجلی یابد، آن‌گاه باغ دین همواره از چشمهٔ اخلاص و فداکاری سیراب خواهد ماند.
امام حسین‌(ع) اسوهٔ آزادی و عشق است
؛زیرا ، به جهان آموخت که حقیقت، هر چند در ظاهر تنها بماند، در ژرفای تاریخ جاودانه خواهد شد.