چرا اینگونه ما از نظر FATF در لیست سیاه باقی ماندیم، ولی برای فساد لیست سفید داریم!

توسکانیوز/ علی محمد نمازی عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران طی یادداشتی نوشت؛
می‌ گویند FATF جاسوسه؛ اما نه، فقط می‌خواد بداند پول از کجا میاد!
وقتی روز نامه معروف  منتسب به حاکمیت  درباره FATF می‌نویسد و آن را «بازوی اقتصادی ناتو» معرفی می‌کند، در واقع هنوز تصور می‌کند همه چیز در ایران باید در تاریکی بماند. FATF نه سازمان جاسوسی است، نه لشکر غرب؛ بلکه نهادی است که خواستار شفافیت مالی برای جلوگیری از پولشویی و تأمین مالی تروریسم است. یعنی فقط می‌خواهد درآمدها و مبادلات پولی مسیر روشن و قانونی داشته باشد تا دلال‌ها، مافیاها و شبکه‌های غیرقانونی نتوانند آزادانه پول جا به‌ جا و به فعالیت خود ادامه دهند.
وقتی کشوری در لیست سیاه FATF قرار می‌گیرد، بانک‌های جهانی حتی حاضر نیستند یک حساب ساده برایش باز کنند. این یعنی فلج شدن اقتصاد؛ نه فقط دولت، بلکه شرکت‌ها، دانشجویان، خانواده‌ها و فعالان اقتصادی روزمره آسیب می‌بینند. FATF دشمن ملت ایران نیست، بلکه آینه‌ای است که نشان می‌دهد اقتصاد ما تا چه حد تاریک و پر از مسیرهای غیرشفاف است.
کیهان اما از همین شفافیت می‌ترسد. چرا؟ چون اگر FATF اجرا شود، حساب و کتاب نهادها و شبکه‌های غیررسمی روشن می‌شود. این سازمان، همان چیزی است که میلیاردها دلار پولشویی و رانت را تهدید می‌کند، نه مردم عادی را.
در ظاهر، ایران تمامی لوایح FATF را تصویب کرده است، اما با حق‌ شرط‌های گسترده. ایران هنگام الحاق به کنوانسیون‌های پالرمو و CFT اعلام کرد تنها تعریفی از تروریسم را می‌پذیرد که با سیاست‌های خودش سازگار باشد، نه آنچه FATF یا سازمان ملل تعیین کرده‌اند. همین شروط باعث شد گروه اقدام مالی اعلام کند ایران هنوز به طور کامل با استانداردهای بین‌المللی هماهنگ نیست. با وجود گزارش‌های متعدد، ایران همچنان در لیست سیاه باقی مانده است.
اگر FATF بد است، پس چرا چین و روسیه که خواهان گسترش روابط و همکاری با آنها می باشیم عضو آن هستند؟ این تناقض نشان می‌دهد مشکل نه در ابزار، بلکه در کسانی است که از شفافیت می‌ترسند. شبکه‌هایی که از تحریم‌ها سود می‌برند، نخستین قربانی اجرای FATF خواهند بود؛ طبیعی است که در بعضی رسانه ها علیه آن قلم می‌زنند.
جریان «غرب‌ستیز» در عمل، وابسته به بازار غرب و دلارهای قاچاق است. FATF وقتی جلوی پولشویی را می‌گیرد، آنها را تهدید می‌کند. کسانی که شعار «مرگ بر غرب» می‌دهند اما از FATF می‌ترسند، دچار نوعی تعارض هستند و در حقیقت فقط می‌خواهند همچنان از تاریکی سود ببرند. AATF نه دشمن ملت است، نه ابزار استعمار؛ بلکه ابزاری برای شفافیت و نظم مالی. این قوانین جهانی نشان می‌دهند که انتقال هر پولی باید مسیر روشن داشته باشد و هیچ شبکه‌ای نتواند با پول مردم به دلخواه خود بازی کند.
کسی که از FATF می‌ترسد، چیزی برای پنهان کردن دارد. شفافیت یعنی پایان سفره رانت و پولشویی، یعنی پایان سوءاستفاده از منابع مردم. ایران از شفافیت نمی‌ترسد؛ تنها کسانی که در تاریکی فعالیت پولی می‌کنند، از نور می‌ترسند.
نتیجه واضح است: مشکل واقعی ما نه FATF است، نه غرب، بلکه همان شبکه‌هایی هستند که از تحریم و تاریکی مالی سود می‌برند. این تشکیلات آمده تا اقتصاد مردم را از دست این شبکه‌ها نجات دهد، نه برای تضعیف ملت ایران.
کشوری که اساس کار خود را بر راستی و در راستای منافع و امنیت ملی قرار داده از شفافیت آسیب نمی بیند، بلکه در تاریکی است که نفسش می‌گیرد.علی محمد نمازی
می‌ گویند FATF جاسوسه؛ اما نه، فقط می‌خواد بداند پول از کجا میاد!
وقتی روز نامه معروف حکومتی درباره FATF می‌نویسد و آن را «بازوی اقتصادی ناتو» معرفی می‌کند، در واقع هنوز تصور می‌کند همه چیز در ایران باید در تاریکی بماند. FATF نه سازمان جاسوسی است، نه لشکر غرب؛ بلکه نهادی است که خواستار شفافیت مالی برای جلوگیری از پولشویی و تأمین مالی تروریسم است. یعنی فقط می‌خواهد درآمدها و مبادلات پولی مسیر روشن و قانونی داشته باشد تا دلال‌ها، مافیاها و شبکه‌های غیرقانونی نتوانند آزادانه پول جا به‌ جا و به فعالیت خود ادامه دهند.
وقتی کشوری در لیست سیاه FATF قرار می‌گیرد، بانک‌های جهانی حتی حاضر نیستند یک حساب ساده برایش باز کنند. این یعنی فلج شدن اقتصاد؛ نه فقط دولت، بلکه شرکت‌ها، دانشجویان، خانواده‌ها و فعالان اقتصادی روزمره آسیب می‌بینند. FATF دشمن ملت ایران نیست، بلکه آینه‌ای است که نشان می‌دهد اقتصاد ما تا چه حد تاریک و پر از مسیرهای غیرشفاف است.
کیهان اما از همین شفافیت می‌ترسد. چرا؟ چون اگر FATF اجرا شود، حساب و کتاب نهادها و شبکه‌های غیررسمی روشن می‌شود. این سازمان، همان چیزی است که میلیاردها دلار پولشویی و رانت را تهدید می‌کند، نه مردم عادی را.
در ظاهر، ایران تمامی لوایح FATF را تصویب کرده است، اما با حق‌ شرط‌های گسترده. ایران هنگام الحاق به کنوانسیون‌های پالرمو و CFT اعلام کرد تنها تعریفی از تروریسم را می‌پذیرد که با سیاست‌های خودش سازگار باشد، نه آنچه FATF یا سازمان ملل تعیین کرده‌اند. همین شروط باعث شد گروه اقدام مالی اعلام کند ایران هنوز به طور کامل با استانداردهای بین‌المللی هماهنگ نیست. با وجود گزارش‌های متعدد، ایران همچنان در لیست سیاه باقی مانده است.
اگر FATF بد است، پس چرا چین و روسیه که خواهان گسترش روابط و همکاری با آنها می باشیم عضو آن هستند؟ این تناقض نشان می‌دهد مشکل نه در ابزار، بلکه در کسانی است که از شفافیت می‌ترسند. شبکه‌هایی که از تحریم‌ها سود می‌برند، نخستین قربانی اجرای FATF خواهند بود؛ طبیعی است که در بعضی رسانه ها علیه آن قلم می‌زنند.
جریان «غرب‌ستیز» در عمل، وابسته به بازار غرب و دلارهای قاچاق است. FATF وقتی جلوی پولشویی را می‌گیرد، آنها را تهدید می‌کند. کسانی که شعار «مرگ بر غرب» می‌دهند اما از FATF می‌ترسند، دچار نوعی تعارض هستند و در حقیقت فقط می‌خواهند همچنان از تاریکی سود ببرند. AATF نه دشمن ملت است، نه ابزار استعمار؛ بلکه ابزاری برای شفافیت و نظم مالی. این قوانین جهانی نشان می‌دهند که انتقال هر پولی باید مسیر روشن داشته باشد و هیچ شبکه‌ای نتواند با پول مردم به دلخواه خود بازی کند.
کسی که از FATF می‌ترسد، چیزی برای پنهان کردن دارد. شفافیت یعنی پایان سفره رانت و پولشویی، یعنی پایان سوءاستفاده از منابع مردم. ایران از شفافیت نمی‌ترسد؛ تنها کسانی که در تاریکی فعالیت پولی می‌کنند، از نور می‌ترسند.
نتیجه واضح است: مشکل واقعی ما نه FATF است، نه غرب، بلکه همان شبکه‌هایی هستند که از تحریم و تاریکی مالی سود می‌برند. این تشکیلات آمده تا اقتصاد مردم را از دست این شبکه‌ها نجات دهد، نه برای تضعیف ملت ایران.
کشوری که اساس کار خود را بر راستی و در راستای منافع و امنیت ملی قرار داده از شفافیت آسیب نمی بیند، بلکه در تاریکی است که نفسش می‌گیرد.علی محمد نمازی