رمضان؛ آیینه‌ای برای وجدان جمعی

توسکا نیوز/ فهیمه فتحی/رمضان، ماه سکوت‌های پُرمعناست؛ ماهى که انسان در آن، نه فقط از خوردن و آشامیدن، که از غفلت‌های دیرپا دست می‌کشد. رمضان، تمرین دیدن است؛ دیدن خویشتن، دیدن دیگری و دیدن مسئولیتی که میان این دو شکل می‌گیرد.
در این ماه، عبادت از محراب فراتر می‌رود و به متن جامعه قدم می‌گذارد. روزه، تنها ریاضت جسم نیست؛ بیداری وجدان است. گرسنگی، یادآور گرسنگانی است که نه از سر انتخاب، که از سر اجبار با آن زندگی می‌کنند. و تشنگی، تلنگری است به وجدان ما در برابر عطش عدالت، کرامت و انصاف.
رمضان، آیینه‌ای است که جامعه در آن خود را می‌بیند؛
آیینه‌ای که از ما می‌پرسد: سهم ما در رنج دیگران چیست؟ در نابرابری‌ها کجای ایستاده‌ایم؟ و آیا دینداری‌مان به بهبود زندگی انسان‌ها انجامیده است یا تنها به آرامش فردی بسنده کرده‌ایم؟
اخلاق عمومی در رمضان، از رفتارهای کوچک آغاز می‌شود؛
از انصاف در گفتار،
از پرهیز از تحقیر و تهمت،
از رعایت حق‌الناس در رسانه، بازار، اداره و خیابان.
روزه‌داریِ حقیقی، آن‌جاست که زبان، پیش از معده مهار می‌شود و قلم، پیش از دست، مسئولیت می‌پذیرد.
رمضان، ما را به همدلی اجتماعی فرا می‌خواند؛
به اینکه نیکی را از خانه‌های خود به کوچه‌ها ببریم،
و دعا را به عمل پیوند بزنیم.
در این ماه، هر نان ساده‌ای که تقسیم می‌شود، هر دستی که گرفته می‌شود و هر حقی که بازگردانده می‌شود، شکلی از عبادت است.
و چه باشکوه است جامعه‌ای که رمضان را به فرصت بازسازی اعتماد بدل می‌کند؛
اعتماد میان مردم و مسئولان،
میان قدرت و اخلاق،
میان قانون و عدالت.
رمضان آمده است تا یادمان بیاورد دینداری، بدون مسئولیت انسانی، ناتمام است.
و ایمان، اگر به درد انسان نرسد، تنها یک عادت محترم است.
خوشا آنان که این ماه را نه صرفاً به پایان می‌رسانند،
بلکه با آن، جامعه را اندکی انسانی‌تر می‌کنند.