هفته کارگر؛ تکریم دستان سازنده میهن

اختصاصی توسکانیوز/فهیمه فتحی/ مشاور حقوقی خانه کارگر گیلان/یازدهم اردیبهشت، روز جهانی کارگر، فرصتی است برای ادای احترام به مردان و زنانی که با دستان پرتوان و اراده‌ای استوار، سنگر تولید و تلاش را استوار نگاه داشته‌اند. کارگران، مجاهدان خاموش میدان سازندگی‌اند؛ آنان که بی‌ادعا اما با همت بلند، چرخ‌های اقتصاد و آبادانی کشور را به حرکت درمی‌آورند و با صبر و کوشش خستگی‌ناپذیر خود، امید و پایداری را در کالبد جامعه جاری می‌سازند. این روز فرخنده را به همه کارگران شریف و پرتلاش، که ستون‌های استوار پیشرفت و عزت میهن‌اند، صمیمانه تبریک می‌گویم.
هفته کارگر که از راه می‌رسد، تقویم تنها یک مناسبت را یادآوری نمی‌کند؛ گویی نبض پنهان جامعه را به صدا درمی‌آورد. همان ضرباهنگی که در سحرگاه کارخانه‌ها، در گردوغبار کارگاه‌ها، در دستان پینه‌بسته مردان و زنانی که بی‌هیاهو چرخ زندگی این سرزمین را می‌گردانند، جاری است.
کارگر در روایت ایران، تنها یک عنوان شغلی نیست؛ قصه‌ای است از صبر و پیوستگی. قصه آدم‌هایی که هر صبح، پیش از آنکه شهر بیدار شود، امید را به دوش می‌کشند و به میدان کار می‌روند. اگر اقتصاد، بدنه یک ملت باشد، اینان ستون‌های خاموش آن‌اند؛ ستون‌هایی که نه با صدا، که با استمرار ایستاده‌اند.
سال‌هاست در ادبیات توسعه و سیاست‌گذاری از «اقتصاد مقاومتی» سخن می‌گوییم؛ مفهومی که اگر بخواهد از شعار فاصله بگیرد، نخست باید در زندگی همین جهادگران عرصه تولید معنا پیدا کند. آن‌ها که در دل دشواری‌ها، چراغ کار را خاموش نکرده‌اند و می‌دانند که امنیت و استقلال هر کشوری از دل کار و تولید برمی‌خیزد.
اما حقیقت این است که احترام به کارگر تنها در ستایش‌های تقویمی خلاصه نمی‌شود. منزلت کار، آن‌گاه معنا می‌یابد که امنیت شغلی، دستمزد عادلانه و آرامش خاطر برای خانواده کارگران فراهم باشد. جامعه‌ای که می‌خواهد پایدار بماند، باید بداند که چرخ تولید با امید می‌چرخد؛ امیدی که از عدالت و حمایت می‌روید.
هفته کارگر فرصتی است برای یادآوری همین حقیقت ساده اما بنیادین: آینده ایران نه در شعارها، که در دستان همان مردان و زنانی ساخته می‌شود که هر روز بی‌وقفه کار می‌کنند تا چراغ خانه‌ها روشن بماند.
پس اگر قرار است از اقتصاد پایدار، از مقاومت ملی و از فردای بهتر سخن بگوییم، باید نخست به حرمت کار و کارگر بایستیم؛ با سیاست‌هایی که معیشت را امن‌تر کند، با نگاهی که کار را شریف بداند، و با قدردانی صادقانه از کسانی که بی‌ادعا، ستون‌های استوار این سرزمین‌اند.
هفته کارگر، بهانه‌ای است برای تعظیم به همین نجابت خاموش؛ به مردمانی که شاید نامشان در خبرها نیاید، اما تاریخ هر ملت را آنان می‌نویسند؛ آرام، پیوسته و با دستانی که بوی کار می‌دهد.