توسکانیوز/فرزانه ترکان، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی در یادداشتی نوشت؛خانم خزعلی، معاون امور زنان و خانواده ریاست جمهوری در آخرین اظهارات خود در ریشهیابی از مسائل و حوادث اخیر در کشور از استفاده ابزاری از زنان در این اعتراضات گلایه کرده و گفته است که زنان نقش خاصی در جریان اخیر نداشتند و بیجهت عنوان زنانه برای این جریانات به کار برده شده است. البته ریشهیابی اعتراضات اخیر نیازمند بحث و تفصیل زیادی است، اما به نظر میرسد صحبت خانم خزعلی هم نادیده گرفتن برخی امور است و هم انکار آنها.
نخست اینکه، اعتراضات فعلی در کشور ریشههای مختلفی دارد، اما نمیتوان منکر اعتراضات زنان نسبت به بیتوجهی به مطالباتشان در جریانهای اخیر شد. مسئله تلخی که از ابتدا نسبت به معترضان و کسانی که حرفی برای شنیده شدن داشتند و دارند همین انکار بود.
متاسفانه در هر اعتراض مدنی و غیرمدنی مسئولان ما به نشنیدن و انکار مسائل میپردازند؛ در حالی که به گفته قدیمیها پنهان کردن مشکل زیر فرش ممکن نیست و مشکل از جای دیگری سر درمیآورد.
غیرقابل انکار است که مطالبات معترضان که بیشترین آن هم مطالبات زنان بود و در سطح جامعه گسترش یافت، سالهای سال است که وجود داشته و کسی به آنها پاسخ نمیداده، آزادیهای اجتماعی و سیاسی، مطالبات شغلی، مسائل و مشکلات حقوقی و مسائلی که به طور خاص مورد زنان وجود داشته، عموما مورد بیاعتنایی بوده است.
مسئله زنان همواره به اندازهای در جامعه مهم بوده و همه جریانهای سیاسی در مورد آن اتفاق نظر داشتند که شعار ثابت انتخاباتها بود. در هر دورهای کاندیداها به اندازهای به این مسئله واقف هستند، در شعارهای انتخاباتی، مکرر وعده رسیدگی به امور زنان را میدهند و مدعی میشوند که در درجه اول مطالبات زنان را پیگیری میکنند، یعنی همه دارند که مطالبات زنان انباشته و پاسخ داده نشده است.
حالا گویا این زمان، پاک کردن صورت مسئله در دستور کار است و در شرایطی که مطالبات کف خیابان مطرح میشود و فرصت بیان یافته، باز هم سیاست انکار تداوم دارد درحالی که انکار قضایا و واقعیتها شرایط را بدتر میکند. اگر واقعیتها دیده و به بحث گذاشته میشد و جامعه امکان طرح و حل مسائل را داشت، این مشکل اعتراضات خیابانی مواجه نمیشدیم.
متاسفانه در شرایط فعلی مسائل حقوقی زنان اعم از ارثیه، طلاق، حضانت فرزند و… نیازمند تجدید نظر و قانونگذاریهای جدید است. خوب است خانم خزعلی گاهی به جز بازدیدهای معمول، به دادگاههای خانواده سر بزنند و صدای زنانی که معترض هستند و به دنبال حق و حقوق خود پلهها را بالا و پایین میکنند، بشنوند تا شاید این مسائل را پیگیری کنند. خوب است همه مسئولان از پشت ویترین بیرون بیایند و سری به خیابانها و مجامع قضایی بزنند.
تساوی حقوق، برابری اجتماعی مطالبه همه زنان است. آیا در جامعه ما در پیدا کردن شغل، شرایط و ساعات کاری میزان دریافتی یکسانی برای زنان و مردان وجود دارد؟ حقوق یکسان دارند؟ ارتقای شغلی بین زن و مرد یکسان است؟ از خانم دکتر خزعلی، معاونت امور زنان درخواست دارم تا به گلایههای زنان در این باره گوش دهند. گزارشهای متعدد در این رابطه در رسانهها را بخوانند و خوب است معاون امور زنان بهتر از هر کسی گوش شنوای مطالبات شنیده نشده زنان باشد.
این امر میتواند تنشها را کاهش دهد و از بروز این مطالبات در کف خیابان که قطعا خطراتی نیز دارد جلوگیری کند. وقتی صدایی شنیده نمیشود، این صدا به فریاد تبدیل میشود. فریادها هم اگر انکار شود بر جای خود باقی میمانند.
انکار نقش و جایگاه زنان در اعتراضات اخیر، این نقش را از بین نمیبرد؛ بلکه تنها فاصلهها را افزایش میدهد. نگذاریم این فاصله عمیقتر و بزرگتر شود.
