سوگنامه در رثای ایران

توسکانیوز/ازقلب داغدیده ی زهرا بوذری سراوانی
نایب رئیس جبهه اصلاحات گیلان
سوگ‌نامه‌ای برای زخمی که نامش ایران است
این روزها، ایران در سوگ ایستاده است؛
سوگی بی‌انتها، عمیق و فرساینده.
سوگی که نه فقط بر شانه خانواده‌های داغدار، که بر وجدان یک ملت سنگینی می‌کند.
تصاویر جوانانی که می‌توانستند آینده باشند و اکنون خاطره‌اند، از ذهن این سرزمین پاک نمی‌شود. جوانانی با هزاران آرزو، با رویاهایی که ناتمام ماند و لبخندهایی که خاموش شد. تماشای چهره‌هایشان، و دیدن خانواده‌هایی که حتی سوگواری‌شان نیز با بیم و تهدید همراه است، زخمی است که التیام نمی‌یابد؛ زخمی که هر روز، با هر تصویر تازه، عمیق‌تر می‌شود.
در میانه این اندوه فراگیر، جامعه‌ای خشمگین و سوگوار شکل گرفته است؛ جامعه‌ای که اعتمادش فروریخته و صدایش شنیده نمی‌شود. شکافی عمیق میان ملت و حاکمیت دهان گشوده است؛ شکافی که نه‌تنها ترمیم نشده، بلکه با تداوم همان رویه‌های گذشته، هر روز گسترده‌تر می‌شود. در این دوقطبیِ فرساینده، نیروهای میانی از نفس افتاده‌اند و امید به گفت‌وگو رنگ باخته است.
این فاجعه، آن‌قدر بزرگ است که هیچ روایت رسمی‌ای توان بازگویی حقیقت آن را ندارد و هیچ روایت ناقصی نمی‌تواند اعتماد از‌دست‌رفته را بازگرداند. با گشوده‌تر شدن پنجره‌های ارتباطی، ابعاد دردناک این تراژدی بیش از پیش آشکار می‌شود؛ و هر حقیقت تازه، باری دیگر این پرسش را در ذهن‌ها زنده می‌کند: چگونه به اینجا رسیدیم؟
در چنین شرایطی، سایه جنگ و مداخله خارجی، هراسی مضاعف بر دل این ملت خسته افکنده است. جنگ، در کشوری زخمی و بی‌انسجام، نه راه‌حل که فاجعه‌ای بزرگ‌تر است؛ فاجعه‌ای که دود آن پیش از همه به چشم مردم خواهد رفت. تاریخ به ما آموخته است که جنگ، هیچ‌گاه مرهم زخم ملت‌ها نبوده است.
امروز، بیش از هر زمان، ایران نیازمند پایان ستیز در درون و پرهیز از تقابل در بیرون است. نیازمند آزادی زندانیان سیاسی، التیام مجروحان، احترام به سوگ خانواده‌ها و روشن شدن حقیقت، بی‌هراس و بی‌مصلحت. نیازمند کمیته‌ای مستقل برای کشف حقیقت و بازگرداندن حداقلی از اعتماد اجتماعی.
این سوگ‌نامه، نه برای تحریک، که برای یادآوری است؛
یادآوری اینکه هر نامِ از‌دست‌رفته، یک جهان بوده است.
یادآوری اینکه ملتی سوگوار، تاب فاجعه‌ای دیگر ندارد.
و یادآوری اینکه هنوز، اگر اراده‌ای باشد، می‌توان از تراژدی‌ای تلخ‌تر جلوگیری کرد.
ایران، بیش از هر چیز، امروز به صلح نیاز دارد؛
صلح با خود،
و صلح با جهان.