توسکانیوز/تا رودها هنوز در جستوجوی دریاست و موجها از تلاطم نمیافتند، ایرانی ایستاده است؛ بر خاکی که با خون خویش آبش داده، و بر تاریخی که از هزار تندر گذشته و هنوز قامتش راست است.
مردمش را ببین! چون کوهاند در سربلندی و چون سرو در آزادگی؛ بادی اگر بر آنها بتازد، بوی ایستادگی میدهد، نه شکست. اینان اگر سر فرود آورند، جز در برابر خدا نیست. تسلیماند؛ اما فقط به قبله ایمان.
در جانشان طوفان شوقی است که از خاک به آسمان میکشد. مردمان آبیاند، روشن و زلال؛ گاه چون باران فرود میآیند بر تشنگی خاک، و گاه اگر روزگار بخواهدشان به نبرد، میشوند موج، میشوند گردباد، میشوند خروش خلیج فارس
دلشان چون مهتاب است، نگاه شان چون آینه، نفس شان چون آب روان. اما در میدان غیرت، فولاد میشوند و فریاد. از آن آیینی برآمدهاند که در تاروپودش حماسه تنیده، از نسل رستم و گردآفرید، از ریشه سلمان و ابوذری که دنیا را نه با شمشیر، که با ایمان فتح کردند.
میخواستند پراکندهمان کنند، کممان کنند، جدا بیفتیم از هم؛ غافل از آنکه ریشه در خاک واحد داریم. اهریمنان از همین وحدت ما میترسند، از همین صدای واحد، از همین صفهای بههمپیوستهای که هر شکاف را با تکبیر پر میکند.
این رشته تسبیح از هم نمیگسلد. تا دل ایرانی میتپد و صدای یا حیدر در عمق جانش میپیچد، هیچ توفانی نمیتواند این دلها را پراکنده کند. ما قوم موجایم؛ اگر آرامیم، اقیانوسیم؛ و اگر برخیزیم، طوفانیم.
