✍توسکانیوز/ مهرداد ورزلدوست/ براساس قانون شهرداری ها (مصوب سال 1344) تقریباً مسئولیت تمامی موضوعات مرتبط با پروژه های توسعه ای و عمرانی شهری برعهده نهاد شهرداری بوده است، لیکن با رشد و گسترش نظام اداری کشور، اداره بخش های وسیعی از تأسیسات و شبکه های زیربنایی شهری، همچون آب، برق، گاز و فاضلاب، به ادارات و سازمان های دولتی واگذار گردیده است.
امروز، مدیریت شهری با نظام آرمانی “مدیریت واحد شهری” فاصله بسیار داشته و تعدد مراکز و نهادهای تصمیم گیر در حوزه های مختلف شهری و تأیید عملکرد مثبت/ منفی این نهادها که گاه در تناقض و تعارض با یکدیگر قرار می گیرند بر رفاه و زندگی شهروندان، امری اجتناب ناپذیر است؛
از این رو، ایجاد یک نظام “یکپارچه” در مدیریت شهری، که بتواند با ایجاد تعامل منطقی و کارآمد در نظام برنامه و اجراء پروژه های شهری، از اتلاف منابع جلوگیری نموده و با تجمیع توان سازمان ها و نهادهای مختلف، در جهت بهبود کیفیت ارائه خدمات و انجام بهینه پروژه های عمرانی در سطح شهر، بهره گیری نماید
