ملت مبعوث

اختصاصیتوسکانیوز/  دکتر عزیز عبدالهی/گویی از ژرفای جانِ یک ملت، توفانی سهمگین سر برآورده است؛ توفانی که نه از باد و باران، بلکه از عمق اراده‌ها و بیداری دل‌ها برمی‌خیزد. این خروش، گردبادی است فراگیر که از هر سو سر برکشیده و هم چون سیلی خروشان، موجی کوبنده و صخره‌شکن، راه خود را در میان موانع می‌گشاید. آهنگش به تندر می‌ماند و درخششش به آذرخش؛ نیرویی بزرگ و بی‌مهار که از دل زمانه برخاسته است.
این شعله، آتشی کوچک و گذرا نیست که تنها ققنوسی از خاکستر آن سر برآورد؛ بلکه آتشفشانی است از کوه‌ های آهن‌گداز که از درون زمینِ تاریخ فوران کرده است. رنگ این خروش گاه نیلگونِ اندوه سوگواران است و گاه سرخِ شور و سرمستیِ مردمی که به پا خاسته‌اند. این پرسش در ذهن نقش می‌بندد که این شور از کدامین جرعه الهام و آگاهی برآمده که چنین داستانی عظیم را در برابر دیدگان جهان گشوده است.
در این میان، برق‌های درخشان و تندر های توفنده، نشانه‌های این بیداری‌اند؛ فریادی که از هر کوی و برزن بر می‌خیزد و بی‌امان در فضای شهرها طنین می‌افکند. گویی ناوگانی بزرگ از میان شطی از خون و رنج سربرآورده و به حرکت درآمده است؛ ناوگانی که گرچه بادبانی ندارد، اما نیرویی معنوی و ایمانی آن را پیش می‌راند، گویی حرز” بسم‌الله” موتور حرکت آن است.
در این هنگام، آنان که خود را خواجه و فرمانروای جهان می‌پنداشتند، دچار حیرت و آشفتگی می‌شوند و می‌پرسند که این شور و خروش از کجا در میان ایرانیان زبانه کشیده است. حتی آنانی که سال‌ها با گوساله‌ های زرینِ فریب و زرپرستی دل بسته بودند، اکنون فغان برمی‌آورند و در می‌یابند که حقیقتی تازه در حال زاده شدن است.
خیابان‌ها یکی پس از دیگری به میدان حضور مردم بدل شده‌اند؛ عرصه‌هایی که در آن، صدای مرزبانان و فریاد پاسداران وطن در هم می‌آمیزد. هرچند سایه‌های تهدید در آسمان می‌غرند و خطر، جان را نشانه می‌روند، اما دل‌های وطن‌دوستان از بیم تهی است و سینه‌ های شان برای این سرزمین گشوده.
آن چه در این هیاهو به گوش می‌رسد، برای ناظران آگاه چیزی جز نیایش و نماز نیست؛ گویی از دل این صداها بانگ اذانی برمی‌خیزد که مردمان را به بیداری و قیام فرا می‌خواند.
این مردم بیداردل، رنج‌ها و داغ‌های فراوان دیده و بهایی سنگین پرداخته است . خاک ایران نیز از بس با خون شهیدان آغشته شده، ارزشی همسنگ یاقوت و گوهر یافته و ارغوان‌هایش از آن خون‌ های پاک سر برآورده‌اند.
اکنون مردمانی را می‌بینیم که با وجود داغ و سوگ، با تنگدستی و دشواری، اما با غرور هم چنان پای کار ایستاده‌اند. اینان ملتی هستند که برخاسته‌اند؛ ملتی که می‌توان آن را “ملت مبعوث”نامید، ملتی که بیداری‌ اش سرآغاز فصلی تازه در تاریخ این سرزمین است.