چهره انسانی ارتش در محرومیت‌،زدایی

توسکانیوز / فهیمه فتحی فعال سیاسی و عضو شورای استان حزب کارگزاران گیلان طی یادداشتی  ویژه در توسکانیوز نوشت:در روزگاری که برخی نهادهای رسمی از فرط بروکراسی، کند شده‌اند، ارتش جمهوری اسلامی ایران به دستور فرماندهی معظم کل قوا نشان داده که می‌توان اقتدار را با انسان‌گرایی خدمت‌ محور درآمیخت؛ و سرباز را از هیبت جنگ به هیأت آبادانی رساند.
قرارگاه محرومیت‌زدایی ارتش، نه صرفاً یک ساختار نظامی، بلکه نماد تحول اجتماعی و بازسازی امید است. از دل پادگان‌ها و سنگرها، ارتشیان به دل کوه و روستا قدم گذاشتند تا دیوار فاصله میان دفاع و توسعه را بشکنند و این حرکت به فرماندهی امیر سرتیپ خلبان رحمانی چهره‌ای اخلاقی و ملی یافت.
امیر رحمانی، فرزند فومن، از دیار گیلانِ همیشه‌سبز، ماموریت پروازی را آغاز کرد که مقصدش زمین بود. او فهمید که پرواز، نه فقط در آسمان، بلکه در دل محرومان معنا می‌یابد. این تفکر ، ارتش را از حصار مأموریت‌های نظامی بیرون آورد و به افق سازندگی گره زد.
در استان گیلان، از سواحل آشتی‌ دهنده‌ی انزلی تا دامنه‌های فومن ، ماسوله ، صومعه سرا و …، رد پای ارتش دیده می‌شود. در دستی که دیوار خانه‌ی محرومان را بالا برد در چشمه‌ای که دوباره جاری شد در راهی که از دل جنگل تا مدرسه‌ی روستا کشیده شد. سربازانی که نگهبانان خاک و امنیت و آرامش و رفاه مردمند.
هر پروژه‌ی عمرانی در این استان، گواهی است بر تمایز نگاه تمدنی ارتش؛
یعنی این نهاد خود را تنها ابزار دفاع فیزیکی از مرزها نمی‌داند، بلکه مدافع پیوستگی تاریخی، فرهنگی و انسانی ملت ایران بوده و خدمت اجتماعی را با نظم، اخلاق و وفاداری درآمیخته است. در این حرکت، دیگر میان لباس خاکی و لباس کار تفاوتی نیست چون هر دو را، برای مردم پوشیده‌اند.
گیلان به چشم خویش دیده است که چگونه روحِ هماهنگی، هم‌افزایی و انسان‌دوستی، در میدان عمل ارتشیان ریشه دوانده است. در مسیر فقرزدایی، آنها راه‌ساز شدند؛ در موسم محرومیت، سقف‌ساز؛ و در زمان فراموشی، یادآور ارزشِ خدمت بی‌منت.
در نگاه کلان، محرومیت‌زدایی ارتش میراثی است از میراث انقلاب؛ امتداد همان اصلِ عدالت اجتماعی که اکنون در قامت عمل نظامی و ذهنِ مدیریتی امیر رحمانی به عینیت رسیده است.
در نتیجه، می‌توان گفت ارتش جمهوری اسلامی امروز نه‌فقط نگهبان مرزهای جغرافیایی، بلکه مرزهای کرامت انسانی است. و گیلان، دیار میرزای بزرگ ، به‌درستی توانسته این مفهوم تازه از ارتش را درک کند، ارتشی که در خاک می‌روید و امید می آفریند.